Przerost migdałka gardłowego

Migdałki podniebienne i gardłowy stanowią pierwszą linię obrony przed infekcjami dróg oddechowych i jamy ustnej. U dzieci tkanka limfatyczna gardła jest obfitsza niż u dorosłych, czasem ulega patologicznemu przerostowi. Przerost migdałka gardłowego (przerost rzeciego migdała), zwany inaczej wyroślami adenoidalnymi, to przerost tkanki limfoidalnej w części nosowej gardła. Występuje on u około 30% dzieci, głównie w wieku 1-3 i 8-9 lat. Obserwuje się tendencję do rodzinnego występowania przerostu migdałka gardłowego.

Objawy przerostu trzeciego migdała

• upośledzenie oddychania nosem
• mowa nosowa
• upośledzenie słuchu- następstwo nawracających ostrych i przewlekłych zapaleń trąbek słuchowych i ucha środkowego
• w przypadku niemowląt ssanie z przerwami, spadek wagi
• męczenie się w czasie jedzenia u dzieci starszych
• upośledzenie rozwoju fizycznego
• niespokojny, niepełnowartościowy sen, chrapanie
• zmęczenie w ciągu dnia
• zwolnienie rozwoju umysłowego- ze względu na zmęczenie i niedosłuch dzieci nie korzystają w pełni z zajęć w szkole
• wyciek wydzieliny przez przednie otwory nosa- na skutek zablokowania nozdrzy tylnych przez przerośnięty migdałek gardłowy wydzielina nie może przedostawać się do gardła, spływa przez nozdrza przednie, drażniąc przewlekle przedsionek nosa i wargę górną, co może prowadzić do powstania wyprysku
• częste anginy, zapalenia gardła, krtani i tchawicy- oddychanie przez usta powoduje, że powietrze dostające się do dróg oddechowych nie jest odpowiednio nawilżone i ogrzane, co podrażnia błonę śluzową
• wady zgryzu- u dzieci długotrwale oddychających przez usta

Rozpoznanie przerostu trzeciego migdała

Wywiad od rodziców dziecka oraz jego wygląd pozwalają podejrzewać przerost migdałka gardłowego. Dziecko oddycha przez otwarte usta, ma wygładzone fałdy nosowo-wargowe, specyficznie mówi, niedosłyszy. Właściwe rozpoznanie stawia się na podstawie badania nosa za pomocą wziernikowania.

Leczenie przerostu trzeciego migdała

Przerost migdałka gardłowego leczy się operacyjnie, zwykle między 3 a 10 rokiem życia, chyba, że objawy kliniczne są znacznie nasilone. Usunięcie migdałka gardłowego przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym lub krótkim znieczuleniu ogólnym.

Bardzo ważna jest staranna kontrola po zabiegu, ponieważ dziecko może krwawić i łykać krew. Pacjent musi przebywać pod ścisłą kontrolą lekarza w pierwszych dniach po zabiegu.

U pewnego odsetka dzieci może dojść do odrostu migdałka gardłowego. Dzieje się tak w przypadku , gdy nie usunięto go w całości albo u osób ze szczególną tendencją do tworzenia się tkanki adenoidalnej. Wówczas po 1-2 latach konieczny jest ponowny zabieg usunięcia migdałka.

Skomentuj artykuł:

Aby skomentować artykuł musisz się zalogować!